Waarom mensen systemen gehoorzamen waarvan ze weten dat ze verkeerd zijn | Shermin Kruse J.D., Psychology Today Wat uitputting doet met moreel oordeel. Belangrijke punten - Gehoorzaamheid wordt meer gedreven door uitputting dan door geloof. - Chronische informatieverzadiging put morele autonomie uit. - Ontkoppeling is een overlevingsstrategie, geen apathie. --- Reflecterend op de dramatische verschuivingen in de publieke opinie, politieke voorkeuren en sociale normen, vroeg een vriend onlangs hoe het mogelijk is dat zoveel mensen schijnbaar zo snel van waarden zijn veranderd. Het meer verontrustende antwoord is dat velen hun waarden helemaal niet hebben veranderd; ze hebben veranderd hoeveel aandacht ze zich kunnen veroorloven. Steeds vaker vragen mensen zich niet af wat ze geloven, maar hoeveel ze nog kunnen dragen. We willen graag geloven dat gehoorzaamheid een kwestie van geloof is. Dat mensen zich conformeren omdat ze het eens zijn, omdat ze overtuigd zijn, of in ieder geval omdat ze bang zijn. Maar de meeste tijd heeft gehoorzaamheid en zelfs angst heel weinig te maken met geloof. Mensen gehoorzamen vaak systemen waarvan ze weten dat ze verkeerd zijn, niet omdat ze overtuigd zijn, maar omdat verzet uitputtend is. Veel Amerikanen herkennen dit gevoel nu, ook al zouden ze het niet zo noemen. De constante draaikolk van dramatisch nieuws. De eindeloze cyclus van crisis, verontwaardiging, omkering en escalatie. Het gevoel dat alles urgent is en niets oplosbaar. In de loop van de tijd doet dit iets subtiels met de psyche. Het maakt mensen niet zorgeloos. Het maakt ze moe. Ik, in ieder geval, voel me moe. Moe van het gevoel dat elk moment een reactie, een standpunt, een vertoning van bezorgdheid vereist. Moe van het te horen krijgen dat alles catastrofaal en urgent is, terwijl er geen duidelijke weg naar herstel wordt aangeboden. In de loop van de tijd scherpt deze soort verzadiging de morele helderheid niet aan. Het dooft het. Wanneer uitputting dit niveau bereikt, begint er iets subtiels te verschuiven. Onderzoek naar cognitieve schaarste toont aan dat wanneer de mentale bandbreedte wordt belast, de aandacht versmalt en hogere oordelen lijden. Tolerantie voor ambiguïteit neemt toe omdat er niet genoeg energie is om het aan te vechten. Normen voor wat acceptabel voelt, dalen stilletjes; we zijn gewoon te uitgeput om weer te discussiëren. En dingen die ooit vragen opriepen, beginnen zonder commentaar te passeren, maar omdat het uitdagen ervan te kostbaar lijkt. Psychologisch gezien is dit geen apathie. Het is het behoud van ons zenuwstelsel, dat, wanneer het wordt overspoeld door constante stimulatie en onopgeloste bedreigingen, begint stabiliteit boven scrutinie te prioriteren. De aandacht versmalt, betrokkenheid wordt steeds selectiever, en de geest begint naar manieren te zoeken om wrijving te verminderen en evenwicht te behouden, zelfs als dat betekent dat het voorwaarden accepteert die het anders zou weerstaan. In de praktijk kan dit eruitzien als het snel doorlezen van koppen zonder verder te lezen dan de eerste alinea, niet omdat het probleem niet belangrijk is, maar omdat het volledig opnemen overweldigend aanvoelt. Het kan eruitzien als het vermijden van gesprekken die ooit belangrijk leken omdat de emotionele kosten van onenigheid nu zwaarder wegen dan de hoop op oplossing. Het kan eruitzien als het accepteren van procedurele beslissingen of institutionele normen die vaag verkeerd aanvoelen, simpelweg omdat het uitdagen ervan energie zou vereisen die niet langer beschikbaar lijkt. In deze momenten, wanneer psychologische uitputting ons overvalt en het voortzetten van aandacht zelf onhoudbaar begint te voelen, zijn mensen niet zozeer het eens, maar passen ze zich aan. Hun aandacht is versmald door de collectieve vermoeidheid. We vermijden gesprekken die we ooit vrijwillig ingingen en laten verontrustende beslissingen zonder commentaar passeren, simpelweg omdat reageren meer energie zou vereisen dan ze kunnen missen. In de loop van de tijd wordt negeren een daad van zelfbehoud, en emotionele afstand verandert in een praktische manier om zichzelf te beschermen wanneer voortdurende betrokkenheid te hoge psychologische kosten met zich meebrengt. Dit is het stille terrein waarin gehoorzaamheid wortel schiet. Immers, terwijl de psychologie lange tijd de focus heeft gelegd op angst als de motor van naleving, verklaart straf (of de dreiging ervan) niet volledig de passieve acceptatie die we in het dagelijks leven zien, vooral in samenlevingen waar mensen zichzelf nog steeds als vrij beschouwen. Dit is morele uitbesteding. Verantwoordelijkheid verdwijnt niet, maar migreert. Het individu vraagt zich niet af: "Is dit juist?" De meer beheersbare vraag wordt: "Is dit vereist van mij?" of zelfs: "Kan ik me veroorloven om hier nu over na te denken?" Rust speelt hier een krachtige rol. Mensen associëren rust met veiligheid en orde, dus veel mensen dragen vandaag de dag een privé onbehagen met zich mee naast publieke stilte. We kunnen aanvoelen dat er iets mis is, maar dat weten is niet hetzelfde als weten wat we eraan moeten doen. En wanneer er geen duidelijke actie beschikbaar lijkt, voelt terugtrekken veiliger dan betrokkenheid. In dergelijke patronen zien we een verdieping van aangeleerde hulpeloosheid. We zijn de afgelopen maanden tientallen keren verontwaardigd geweest, maar verandering kwam niet, dus past ons zenuwstelsel zich aan de verontwaardiging aan en stopt gewoon met mobiliseren. We geven nog steeds om - het is het herhalen waard dat het geen apathie is die aan het werk is. We zijn gewoon heel, heel moe. Betekent dit dat individuen die stille toeschouwers zijn geen verantwoordelijkheid dragen voor hun inactiviteit? Nee. Maar de feiten zijn dat moed energie, aandacht en een gevoel van autonomie vereist, wat betekent dat morele moed niet kan worden gescheiden van psychologische capaciteit. Misschien is de meer verontrustende vraag dan niet waarom mensen systemen gehoorzamen waarvan ze weten dat ze verkeerd zijn. Het is waarom zoveel systemen zijn gestructureerd op manieren die afhankelijk zijn van uitputting in plaats van overtuiging. Als we gehoorzaamheid in ons huidige moment willen begrijpen, moeten we niet alleen kijken naar wat mensen geloven, maar ook naar wat ze beheren en wat het hen zou kosten om blijvende aandacht te hebben. Ethiek verdwijnt niet in deze systemen, het wordt gewoon verdrongen. En totdat we ons verhouden tot hoe uitputting moreel gedrag vormt, zullen we blijven misverstanden over naleving. We zullen blijven zoeken naar schurken waar er vaak gewoon overweldigde mensen zijn, die doen wat ze kunnen om een andere dag door te komen zonder uit elkaar te vallen. Dus, uiteindelijk, wat veel systemen in stand houdt, is niet geloof of wreedheid. Integendeel, het is de langzame erosie van onze capaciteit om aandacht te blijven schenken.

Kawasaki's Robotpaard Gaat In Productie | Victor Tangermann, Futurism Kawasaki heeft aangekondigd dat het is begonnen met het realiseren van zijn ambitieuze visie voor een viervoetige robotpaard. In april kwamen we een flashy en bijna volledig CGI-video tegen van een bizarre concept voor een rijdbaar, viervoetig robotisch “paard.” De video toonde het mysterieuze concept, genaamd Corleo, dat over rotsachtig terrein zwierf, over ijzige kloven sprong, door besneeuwde landschappen trok zonder zijn evenwicht te verliezen, en door een donkere bos 's nachts ging — allemaal terwijl het een volwassen ruiter op zijn rug droeg en werd aangedreven door een waterstofbrandstofcel. Hoewel het bedrijf achter het idee, Kawasaki Heavy Industries, destijds een schaalmodel op een expositie toonde, met de belofte van een productieklare versie tegen de verre datum van 2050, hadden we veel moeite om te geloven dat Corleo niet meer was dan pure vaporware. Maar het bedrijf heeft nu aangekondigd dat het is begonnen met het realiseren van zijn ambitieuze visie, en decennia voor op schema. Zoals New Atlas rapporteert, richt Kawasaki een speciale “Safe Adventure Business Development Team” op, met als doel een functioneel prototype te tonen op de Expo 2030 in Riyad, Saoedi-Arabië. Het bedrijf hoopt de ongebruikelijke motorfiets op benen in 2035 te verkopen, een hooggestemde planning die de levering nog ver in de toekomst houdt om near-term schaamte te vermijden — we kijken naar jou, Elon Musk! Volgens een persbericht ontwikkelt Kawasaki ook een “rijsimulator die de rijervaring van het viervoetige mobiliteitsvoertuig mogelijk maakt.” Naast het richten op thrillseekers, suggereert het bedrijf ook dat Corleo kan worden gebruikt om “bergongevallen te elimineren en bergachtige gebieden veilig en plezierig te maken voor iedereen.” Zeker, het klinkt misschien als een veelbelovende start — maar er zijn genoeg redenen om sceptisch te blijven. Ten eerste zal het waarschijnlijk een enorme technische uitdaging blijven om de soort wendbaarheid te bereiken die het bedrijf in zijn oorspronkelijke marketingvideo toonde. Wat precies een productieklare prototype zal kunnen doen op de Expo 2030 — nog maar vier jaar van nu — blijft ook onduidelijk. Aan de andere kant hebben we gezien dat het veld van robotica grote sprongen heeft gemaakt, met een stortvloed aan humanoïde robots die kunnen dansen, kickboksen en zelfs een uitgebreide ontbijt kunnen bereiden. Viervoetige robots hebben ook geleerd om moeiteloos door ruige landschappen te navigeren en zelfs schapen te hoeden. Kortom, voor nu houden we ons oordeel voor ons — maar we zijn desondanks enthousiast over het vooruitzicht van een robotpaard dat we in de zonsondergang kunnen rijden, niet anders dan Aloy, de protagonist van de populaire videogameserie “Horizon.”

Alles wat ik heb gedaan voor @ScottAdamsSays en zijn gemeenschap volgde uit Scotts eenvoudige mantra: Wees nuttig. Ik heb zoveel van Scott geleerd, en de wet van wederkerigheid kwam in actie. Ik kon niet gewoon een passieve consument zijn, ik moest bijdragen. Nuttig zijn. Voor Scott. Verhalen posten die Scott leuk vindt, leidde me er ook toe om goed op te letten wat Scott zei--over welke onderwerpen hij zich bekommerde, dingen die hij vermeed. Het verscherpte mijn leren omdat ik het onmiddellijk in de praktijk bracht. Ik ben vereerd dat ik van dienst kon zijn voor Scott, en ik zal alles doen wat ik kan om zijn lessen voort te dragen en nuttig te blijven. Dank je Scott, voor alles.