Waarom mensen systemen gehoorzamen waarvan ze weten dat ze verkeerd zijn | Shermin Kruse J.D., Psychology Today Wat uitputting doet met moreel oordeel. Belangrijke punten - Gehoorzaamheid wordt meer gedreven door uitputting dan door geloof. - Chronische informatieverzadiging put morele autonomie uit. - Ontkoppeling is een overlevingsstrategie, geen apathie. --- Reflecterend op de dramatische verschuivingen in de publieke opinie, politieke voorkeuren en sociale normen, vroeg een vriend onlangs hoe het mogelijk is dat zoveel mensen schijnbaar zo snel van waarden zijn veranderd. Het meer verontrustende antwoord is dat velen hun waarden helemaal niet hebben veranderd; ze hebben veranderd hoeveel aandacht ze zich kunnen veroorloven. Steeds vaker vragen mensen zich niet af wat ze geloven, maar hoeveel ze nog kunnen dragen. We willen graag geloven dat gehoorzaamheid een kwestie van geloof is. Dat mensen zich conformeren omdat ze het eens zijn, omdat ze overtuigd zijn, of in ieder geval omdat ze bang zijn. Maar de meeste tijd heeft gehoorzaamheid en zelfs angst heel weinig te maken met geloof. Mensen gehoorzamen vaak systemen waarvan ze weten dat ze verkeerd zijn, niet omdat ze overtuigd zijn, maar omdat verzet uitputtend is. Veel Amerikanen herkennen dit gevoel nu, ook al zouden ze het niet zo noemen. De constante draaikolk van dramatisch nieuws. De eindeloze cyclus van crisis, verontwaardiging, omkering en escalatie. Het gevoel dat alles urgent is en niets oplosbaar. In de loop van de tijd doet dit iets subtiels met de psyche. Het maakt mensen niet zorgeloos. Het maakt ze moe. Ik, in ieder geval, voel me moe. Moe van het gevoel dat elk moment een reactie, een standpunt, een vertoning van bezorgdheid vereist. Moe van het te horen krijgen dat alles catastrofaal en urgent is, terwijl er geen duidelijke weg naar herstel wordt aangeboden. In de loop van de tijd scherpt deze soort verzadiging de morele helderheid niet aan. Het dooft het. Wanneer uitputting dit niveau bereikt, begint er iets subtiels te verschuiven. Onderzoek naar cognitieve schaarste toont aan dat wanneer de mentale bandbreedte wordt belast, de aandacht versmalt en hogere oordelen lijden. Tolerantie voor ambiguïteit neemt toe omdat er niet genoeg energie is om het aan te vechten. Normen voor wat acceptabel voelt, dalen stilletjes; we zijn gewoon te uitgeput om weer te discussiëren. En dingen die ooit vragen opriepen, beginnen zonder commentaar te passeren, maar omdat het uitdagen ervan te kostbaar lijkt. Psychologisch gezien is dit geen apathie. Het is het behoud van ons zenuwstelsel, dat, wanneer het wordt overspoeld door constante stimulatie en onopgeloste bedreigingen, begint stabiliteit boven scrutinie te prioriteren. De aandacht versmalt, betrokkenheid wordt steeds selectiever, en de geest begint naar manieren te zoeken om wrijving te verminderen en evenwicht te behouden, zelfs als dat betekent dat het voorwaarden accepteert die het anders zou weerstaan. In de praktijk kan dit eruitzien als het snel doorlezen van koppen zonder verder te lezen dan de eerste alinea, niet omdat het probleem niet belangrijk is, maar omdat het volledig opnemen overweldigend aanvoelt. Het kan eruitzien als het vermijden van gesprekken die ooit belangrijk leken omdat de emotionele kosten van onenigheid nu zwaarder wegen dan de hoop op oplossing. Het kan eruitzien als het accepteren van procedurele beslissingen of institutionele normen die vaag verkeerd aanvoelen, simpelweg omdat het uitdagen ervan energie zou vereisen die niet langer beschikbaar lijkt. In deze momenten, wanneer psychologische uitputting ons overvalt en het voortzetten van aandacht zelf onhoudbaar begint te voelen, zijn mensen niet zozeer het eens, maar passen ze zich aan. Hun aandacht is versmald door de collectieve vermoeidheid. We vermijden gesprekken die we ooit vrijwillig ingingen en laten verontrustende beslissingen zonder commentaar passeren, simpelweg omdat reageren meer energie zou vereisen dan ze kunnen missen. In de loop van de tijd wordt negeren een daad van zelfbehoud, en emotionele afstand verandert in een praktische manier om zichzelf te beschermen wanneer voortdurende betrokkenheid te hoge psychologische kosten met zich meebrengt. Dit is het stille terrein waarin gehoorzaamheid wortel schiet. Immers, terwijl de psychologie lange tijd de focus heeft gelegd op angst als de motor van naleving, verklaart straf (of de dreiging ervan) niet volledig de passieve acceptatie die we in het dagelijks leven zien, vooral in samenlevingen waar mensen zichzelf nog steeds als vrij beschouwen. Dit is morele uitbesteding. Verantwoordelijkheid verdwijnt niet, maar migreert. Het individu vraagt zich niet af: "Is dit juist?" De meer beheersbare vraag wordt: "Is dit vereist van mij?" of zelfs: "Kan ik me veroorloven om hier nu over na te denken?" ...